بدرود ایران

دیر زمانی است که از ایرانی خواندن خود، هراس را در عمق وجود خویش احساس می کنم،نه ازآن خاطر که تعلقات خویش را به مام میهن به ورطه فراموشی نهم ، از آن سو که از غرق شدن ایران خویش در منجلاب تاریخ بیمناکم.

اگر دیروز فریادها برای آزادی سروده می شدند و مردان و زنان ایرانی داعیه آزادی را سر می دادندو گامهای خویش را برعرصه خاک برای فتحی بزرگ می راندند،امروز فریادها برای اسارت و نابودی نواخته می شود و افسوس بر روزی که این اسارت خانمان سوز، حقارت را همراه خود بیند.

آری آن روز نه از ایران خبری است و نه از ایرانی،آن روز، روز مرگ ایران است