زندگی

زمانی ادمی انقدر غریب می شود که هیچ اشنایی را در این برهوت زندگی نمی شناسد یا دیگر نمی تواند و نمی خواهد که بشناسد و هیچ همکلامی را در این کارزار نمی بیند ‘احساس تنهایی می کند اما این احساس به مراتب شیرین تر از سقوط در ابتذال است .

اشتباه و خطا تکه ای از زندگی است اما یادگیری دوری از خطاهای گذشته حقیقت زندگی است.

اری نیاز است‘نیاز است به بازگشت‘ بازگشت به خویشتن و جوهره وجودی خود و این بار در این بازگشت‘ سکوت را ره توشه راه می برم در برابر سیل افکار کج فهمان ‘تا شاید این بار با خطای کمتر زندگی اغاز کرد